چه عجب زان که چو خورشید کسی را شد امام

عالم جان و خرد زیر بود او ز برش

ظلمت دهر پس پشت من افگند فنا

تا نهادم چو بقا روی سوی مستقرش

سایه چون مقتدیان گام زند بر اثرش

هر که او چشم سوی چشمه خورشید نهاد

سایه قامت خود پیش نبیند بصرش