خود مرا از شرف خدمتش ای بس نبود

سایه چون مقتدیان گام زند بر اثرش

هر که او چشم سوی چشمه خورشید نهاد

سایه قامت خود پیش نبیند بصرش

که نکو شعر شدم از صفت یک هنرش

دی مرا گفت منجم که بیا مژده بیار

که نود سال همی عمر دهد نور خورش