چشمش از روی قضا باشد صاحب خبرش

خور که باشد که ورا عمر تواند بخشید

یا زحل کیست که او یاد کند به بترش

چه نود سال که خود جان و دلش را گه صور

ای سنایی چو دلت گشت گرفتار نیاز

بنده او شو ازین فاقه و خواری بخرش

سیرت مرد نگر در گذر از صورت و ریش