درد دو عالم همی نگنجی از آنک

نه به طبعست کبر تو چو پلنگ

ای گهر زای بی نشیب زوال

وی درر پاش بی نهیب نهنگ

تو بزرگی و هر دو عالم تنگ

به تن و طبع تازه ای نه به روح

به دل و نام زنده ای نه به رنگ