زان فکرت بیهوده که در خاطر من بود

چون صور پسین آمدی آواز جلاجل

بنمود مرا شعبده هایی که بننمود

از صد یک آن شعبده هاروت به بابل

یک ساعته ره بود ز من تا به سلاسل

بر شاخ حیات از قبل ضعف بهر وقت

نالید ز بس رنج و عنا دل چو عنادل