هر دو مست از نبید سوسن بوی

بامی و بانگ زیر و ناله بم

بود با او نشسته قصابی

کودکی چون یکی بدیع صنم

برو عارض چو سوسن و چو پرم

هر دو کردند عرضه بر من می

گفتم از شرم هر دو را که نعم