گاه اندر سپوخت چون عندم

یا یکی خیمه ای ز دیبه سرخ

... قصاب چون ستون خیم

گاه بیرون کشید همچو زریر

گفتم: احسنت ای امام که نیست

چون تو اندر همه دیار عجم

گفت: مفزای ای سنایی هیچ