بخورم صدهزار بار قسم

گاه گنگی درشت از پس پشت

گاه با ساده ای نشسته بهم

گر بپرسند این ز من روزی

خواجه اوحد زمان ز کی حمزه

ای بلند اختر و بلند همم

حال من شرح ده چو قصه خویش