گر سنایی را سنایی باشد اندر انس تو

هر کرا بر در نهادی شد ز «لاشری» به غم

آن چه دولت بد که شاگرد تو دید اندر ازل

و آن چه حرمت بد که مولای تو دید اندر عجم

عمر او همچون شکر گردد نبیند طعم سم