وندر خم گیسوی تو پنهان هزاران صبحدم

نی نی پیت فرخ بود خلقت شکر پاسخ بود

آنرا که چونین رخ بود نبود حدیثش بیش و کم

ای جان جانها روی تو آشوب دلهای موی تو

رو رو که از چشم و دهان خواهی عیان خواهی نهان

خلق جهان را از جهان هم کعبه ای و هم صنم

رویت بنامیزد چو مه زلفت بنامیزد سیه