عیان چو باز سفیدم نهان چو زاغ سیاه

به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم

نمی شناسم خود را که من کیم به یقین

از آنکه من ز خود اندر به خود همی نگرم

چنین به چشم سرم گر چنان به چشم سرم

شکر نمایم و از زهر ناب تلخ ترم

به فعل زهرم اگر چه به قول چون شکرم