که خیر روی بتابد ز من که محض شرم

«مگر» نشناختم اندر زمین دل به هوس

نرست و عمر به آخر رسید در «مگر»م

ز روزگار توقع نمی کنم خیری

به گلستان زمانه شدم به چیدن گل

گلی نداد و به صد خار می خلد جگرم

زمانه کرد مرا روی و موی چون زر و سیم