بفر فطنت دانم که من نه زین نفرم

عجب مدار که از روزگار خسته شوم

ک او شراره شرست و من سپید سرم

ازین نفر به نفیر آمدم نفور شدم

چرا نسازم با خاکیان درو فلک

که هم ز خاکم من ز گوهر دگرم

ز پیشوای امیر فلک به رتبت و عقل