بدین دو ژاژ مزخرف به پیش چشم خرد

گمان برم که به ذات و صفات پیشترم

ز نور فطنت در ظلمت شب فطرت

چو چشم اعما نومید مانده از سحرم

چو گنده پیری در دست بنده جلوه گرم

به فضله ای که بگویم که فضل پندارم

نیم سنایی جانی که خاک سربسرم