الا ای نانت چو من نیست پخته

چو جوهر به ظاهر به باطن نفورم

به بی دیده ای ابلهی گفت: کوری

بدو گفت بی دیده: کوری که کورم

فطیری که گرمست اکنون تنورم

من اینم که گفتم چو دانی که اینم

تو پس گر سر شر نداری مشورم