خیره دردیست چو در پای ببینیم ترا

کز نحیفی و نزاری چو یکی موی سریم

لیک شکر است ازین لاغری خود ما را

که رقیب تو نبیند که به تو در نگریم

از غم و رنج قدمهات بر آتش سپریم

راه کوی تو همه کس به قدم می سپرد

ما قدم سازیم از روح پس آن ره سپریم