دیده زیر قدمت فرش کنیمی لیکن

از غم و رنج قدمهات بر آتش سپریم

راه کوی تو همه کس به قدم می سپرد

ما قدم سازیم از روح پس آن ره سپریم

ز ادیب و ز رقیب تو چنین بر حذریم

عیب ناید ز حذر کردن ما از پی آنک

ما غریبیم اگر چه به مثل شیر نریم