برکنیم از بوستان نطق بیخ صوت و حرف

نه درین ره تنگ چشم و تنگ دل چو سوزنیم

عاقبت ما را گریبان گیر ناید زان که ما

نی چو مشتی خشک مغز بوالطمع تر دامنیم

تا شویم آزاد و انگاریم شاخ سوسنیم

جام فرعونی به کف گیریم و پس موسی نهاد

هر چه فرعونیست در ما بیخش از بن برکنیم