جز بت مدح ترا بودست هرگز برهمن

ای چو عیسی غیب پیش و همت استاده به پای

مرده غم زنده گردد گر که بگشایی دهن

بر خدای ار خاطر این بنده اندر کل کون

شعر من چون چادر مریم مستمر گشته بود

من به کنجی در همی خوش خوش همی خوردم حزن

کشف آن چادر درین مجلس فتاد از بهر آنک