وز رخ تو بوی برد دایه گل در چمن

ای ز رخت برده نور فر کلاه سپهر

وی ز لبت برده آب رنگ عقیق یمن

از لب تو شرم داشت مایه مل در قدح

جادوی استاد را پیش دو بادام تو

بسته شود پسته وار تیغ زبان در دهن

گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم