چون به میانت رسید بیش نماند سخن

گردون هم عاشقست بر تو که هر صبحدم

در هوس روی تو پاره کند پیرهن

چون به دهانت رسید هیچ نبیند خرد

در چمن روی تو غلتان غلتان رود

مردمک چشم من بر گل و بر یاسمن

ای ز لطف لعل تو چشمه حیوان جان