باغ رفت از راه دیده کی سنایی آن تویی

نقش بیرون سوی و نقاش از درون سو خامه زن

من در آن صحرای خوش با دل همی گفتم چنین:

کاینت عقل افزای صحرا وینت جان پرور وطن

بر چنین آواز و رنگ و بوی مانده مفتتن

مجلس نجم القضاه و قاری و حالش ببین

تا هم از خود فارغ آیی هم ز بلبل هم ز من