از برای انتظار مجلست را روز و شب

توتیایی ناید از هر باد و از هر پیرهن

گر چه در میدان قالی لیکن از روی خرد

رفته ای جایی که بیش آنجا نه ما گنجد نه من

گر نه بهر مصلحت بودی ز من گشتی زمن

شادباش ای عندلیبی کز پی وصفت همی

مرغ بریان طوطی گویا شود بر بابزن