جان ما آن جامه پوشیده ز اوصافت که بیش

مرغ بریان طوطی گویا شود بر بابزن

گر تن ما جامه عیدی ندارد گو مدار

چون پری پوشیده شد گو باش عریان اهرمن

با فنا هرگز بدین پوشش نگردد مقترن

افسری سازم ز گرد نعل اسبت روز عید

میروم چون شمع سر پر نور و دل پر سوختن