بر مرید مرده خواند هم در اندازد کفن

تا ز روی تهنیت گویند اجرام سپهر

کی نهاده بر میان فرق جان خویشتن

مادحت عریان کجا ماند که گر مدح ترا

باد عمر و عز تو اندر زمانه لایزال

باد جسم و جان تو تا روز محشر بی وسن

شادمان باش از من و از خود که اندر نظم و نثر