چون من و تو کی کند دل بسته در سرو چمن

صدق و معنی باش و از آواز و دعوی باز گرد

رایض استاد داند شیهه زاغ از زغن

آنکه در باغ بلا سرو رضا کارد همی

با سر پر فضله گویی فضل خود قسم منست

خویشتن را نیک دیدستی به چشم خویشتن

باش تا ظن خبر عین عیان گردد ترا