نفس تو جویای کفرست و خردجویای دین

چون عروسان طبیعت رخت بندند از بدن

تا تو در بند هوایی از زر و زن چاره نیست

عاشقی شو تا هم از زر فارغ آیی هم ز زن

گر بقا خواهی بدین آی ار فنا خواهی به تن

جان فشان و پای کوب و راد زی و فرد باش

تا شوی باقی چو دامن برفشانی زین دمن