بستر او خاک ساکن بود و فرش آب روان

آنکه گاه پایداری دولت خود را همی

طیلسان داران سرش کردند همچون طیلسان

آنکه گاه دانش آموزی ز بهر قهر نفس

لاجرم گشت آنچنان اکنون که هست از روی فخر

خاک نعل اسب او را چشم حوران سرمه دان

دان که وقتی قحط نان بود اندران اول قرون