تا ببام آسمانش برد بخت از راه علم

گر ندارد دیده زیر نعل اسب اوستان

از برای کرد او را آید اندر چشم نور

از برای گفت او را آید اندر جسم جان

این نکوتر باز کآتش در زد اندر نردبان

زیر سایه آفتاب دولت ست آن ماه روی

روشن آن ماهی که باشد آفتابش سایبان