ز روی درد این رهرو مبین آلت کانون

هم از خورشید تابانست لعل سرخ اندر کان

شعاع روی مردی بود و شمع وقت بسطامی

نهاد بوی دردی بود و رنگ سالک گریان

ز نور روی آن مه بین مزین قامت کیوان

همه اکرام و احسان ست سیلی خوردن اندر سر

چه باشد گر کنی در پیش جانان جان و تن قربان