چون تهی دست بوند از تو همه پر هنران

شرم دار ای فلک آخر مکن این بی رسمی

تا کی از پرورش و تربیت بد سیران

از تو و گردش چرخت چه هنر باشد پس

عمر ما طعمه دوران تو شد بس باشد

نیز هر ساعتمان شربت هجران مخوران

هر که یکشب ز بر زن بود از روی مراد