ور به گوش هوش و چشم دل همی کور و کری

چون نهنگ اندر کشد آزت همه ملک جهان

گر چو گرگ و سگ بدری عیبه های عیب را

چون بهایم عاجزی در پنجه شیر ژیان

از ملک چون نکته گویم چون تویی از انس و جان

تا تو با طوطی به رازی خیره چون گویم سخن

تا تو با جغدی و با شاهینی اندر آشیان