گر تو مردی تا کی از پستان و بستان داشتن

از برای زاد راه اندر چراگاه صفا

پیش جانان جان بی جان خوان بی نان داشتن

عقل و جان پستان بستانست طفل راه را

عشق دنیا کافری باشد که شرط مومنست

صحن بازی جان رندان را به زندان داشتن

چون ز شبهت خویشتن را تربیت کردی ترا