تاج «انا عبدالله» بر تارک عیسی نه

ور دار زنی ما را بر گنبد اعظم زن

در بوته قلاشان چون پاک شدی زر شو

وندر صف مهجوران چون صبح شدی دم زن

مهری ز سخن گفتن بر دو لب مریم زن

هر طعمه که آن خوشتر مر بی خبران را ده

هر طعنه که آن سختر بر تارک محرم زن