ترکان پریوش به دو رخ همچو نگارند

مولای تو ای خواجه که احرار جهانیم

آن نیست مگر خواجه ما تاجی ابوبکر

ایزد نگهش دارد از هر بد و هر مکر

وز ناز به باده چو گل و سرو ببارند

سرمایه عیشند چو بر جام برآیند

پیرایه نازند چو در خدمت یارند