مویت چو مورد بود کنون نسترن شده

وز بی روان شدنت روان بی زبان شده

از جور خیل آتش و آب و هوا و خاک

تیغت نیام گشته و تیرت کمان شده

رویت چو لاله بود کنون زعفران شده

در پیش فر سایه حکم آمده به عشق

او را همای خوانده و خود استخوان شده