داده فراق و حسرت و غم یادگار خویش

ای باد کرده عمر خود از دست چشم بد

و آتش زده ز مرگ خود اندر تبار خویش

کرده سفر بجای مقیمان و پس به ما

آزاد باش تا ز همه رنج خوش بوی

کازاد رفته ای به سوی کردگار خویش

خورشید شرع و چشم و چراغ و ضیاء دین