جان ما را از خرد عریان مادر زاد کرد

یار کرد از ناز عین عشق را با غین غم

تا بدین یک مصلحت کو دید ما را شاد کرد

سنگ بر قندیل ما زد تا به هنگام صلاح

نعمتی بود آنکه ما را دوست ناگه زین بلا

در جهان روز کوری حجره ای بنیاد کرد

جوهر خودکامگی زینگونه از ما یافت کام