جور چون دین شد غریب و بخل چون در شد یتیم

سیم بخشد شاعران را همتش بی گفتگوی

دوست دارد زایران را سیرتش بی ترس و بیم

نور داد از جود او تا عکس بر گیتی فکند

تافته هرگز نبینی میم و را و دال را

یک زمان در چاکریش از بهر دال و را و میم

شاید ار بر جان او لرزان شود هر شیخ و شاب