وقت بار اصفیا رضوان که پیش آید ترا

یمن چون پای تو گیرد یابد از دولت مقام

نکته یک دانشت را مشتری سازد کلاه

وعده یک بخششت را آسمان باشد غلام

لفظش این باشد که: پیش آی ای امام بن امام

رو که چرخ پیر نیز از بهر نفع عام و خاص

یک جوان هرگز چو تو بیرون نیارد والسلام