لب نهال قوت جانداشت گویی آن زمان

باش تا خورشید جاهت را فزون گردد جلال

ای که تا طبع سنایی نامه مدحت بخواند

لولو مدح ترا بر ساحت گردون نشاند

کانچه گوش از لب همی بگرفت بر جانها فشاند

مادحان را بس تو نیکو دار کز بهر کرم

نیز در عالم فلک را چون تو فرزندی نماند