بیم آن باشد که شیر و خوشه زو بریان شود

شاخها از میوه ها گر گشت چون بی زه کمان

غم مخور ماهی دگر چون تیر بی پیکان شود

چون چنان شد بر فلک خورشید کز نیروی فعل

دل ز نور و نار او آن وقت مگسل بهر آنک

سخته بخشد نار و نور آنگه که در میزان شود

دشتها عریان همی گردند ز اسباب بهشت