تا به سامان بود بستان شاخ در وی ننگریست

تا همی شمع روان زی خوشه گردان شود

گر به سوی خوشه آدم وار خورشید آمدست

از چه معنی شاخ چون آدم همی عریان شود

چون همی هنگام آن آمد که بی سامان شود

از برای آنکه تا پرده ش ندرد باد مهر

هر زمان بر صحن او از شاخ زر باران شود