پس عجب نبود که چاکر خواجه را فرمان کند

همتش را نقطه وهمی اگر صورت کند

قطری از گردون به زیر ناخنی پنهان کند

عقل و جان گر روز و شب در تحت فرمان ویند

هر که خاک درگهش را گاه سازد هفته ای

همچو کیوان آسمان هفتمینش گاه باد

دوستانش در فنای دهر دورند از فنا