آمد و برخواند شعر و صله بستد رفت شاد

در زمان مکرمت چون تو کجا باشد کریم

در جهان مردمی هرگز نباشد چون تو راد

هر چه در گیتی حکیمی بود یک یک سوی تو

گر سوی صدرت چو ایشان آمدم نشگفت از آنک

هم نشیند گه گهی بر آشیانه باز خاد

مدحتی گفتم ترا چونان که کس، کس را نگفت