خلعتی ده مر مرا چونان که کس ، کس را نداد

گر سوی صدرت چو ایشان آمدم نشگفت از آنک

هم نشیند گه گهی بر آشیانه باز خاد

مدحتی گفتم ترا چونان که کس، کس را نگفت

من ثناگوی توام زیرا نژادم نیست بد

خود نکو گوی تو نبود هر که باشد بد نژاد

از سبک روحی که هستی دانم اندیشی به دل