هم سوی دریا گراید از هوا دایم دیم

هر که ناقص بود لابد کرد نامش نقص پاک

چون تو جمعی زنده ماندی تا قیامت لاجرم

آب را گر چه سوی بالا برد ابر از نشیب

تا زبانه صبح نارد چشمها را جز ضیا

تا دهانه شام نارد دیده ها را جز ظلم

تا ز آب و باد و خاک و آتش از بهر صلاح