و آنکه در صدرش دورویی کرد چون تیغ و تبر

شد ز نور رای او چشم بداندیشان چو سیم

گشت از فضل علومش کار ملت همچو زر

هر که بر وی دوزبانی کرد چون پرگار و کلک

آن چو تیغ کند کرد اول دل اندر کار تن

وین چو کلک سست کرد آخر تن اندر کار سر

رتبت سامیش چون بسم الله آمد نزد عقل