ور ز مایی همچو ما چون خر نرانی در خلاب

گاهم این گفتی تو مردم نیستی از بهر آنک

با خران هم صحبتت بینم همیشه چو ذباب

گر نه ای از ما چو عیسا چون نپری بر هوا

گاهم آن گفتی چه مرغی کز برای حس و جسم

سر به مر داری فرو ناری و هستی چون عقاب

گاهم آن گفتی سنایی نیستی ار هستیی