گاهم این گفتی که در تو هیچ حکمت نیست زانک

زان که به سازد خرف را گرم دار دار خضاب

تشنه چون قانع بود دیرش به پای آرد بحار

باز چون طامع بود زودش به دست آرد سراب

چون حکیمانت نبینم ساعتی مست و خراب

گویم او را بل که تا من خر بوم بس بی خرد

خاک بر سر حکمتی را کو نیاید بی شراب